Blog

Van 800 naar 900 uur

4 mei 2026 – 9 oktober 2026

Zhan Zhuan – comfortable being uncomfortable

Ik las over het belang van het strekken van de ruggengraat tijdens de Zhan Zhuan. In de San Xing Ping Zan Zhuan – 3 centres merge – doe je dat door je kruin naar de hemel te bewegen terwijl je je kin intrekt. Bij de originele Zhan Zhuan beweeg je Tianmen naar de hemel; en is je hele ruggengraat kaarsrecht. Je kan tot ongeveer tussen de schouderbladen je ruggenwervels omhoog trekken. De onderste wervels hangen, net als bij de 3 centers merge, los  met je staartbeen naar de aarde gericht.

Vanaf die dag heb ik mijn focus een tijdlang helemaal op de stretch van de ruggengraat gericht. Meteen voelde ik de bekende warme gloed rondom mijn lichaam. Dat was een goed teken. Bij nadere observatie voelde het echt alsof elke wervel een poort voor Qi werd.  En al was het niet makkelijk om deze houding consequent vol te houden, gaf het me weer iets om naartoe te werken

18 juni vandaag voelde ik de lijn die de drie dantians verbind heel duidelijk. Lichaam, Hart en mind; helemaal in balans. Supertof. Dit ben ik gaan cultiveren. Nu een paar maanden later voel ik de poorten van alle drie de dantians openen zodra ik in de Qigong-staat van kalmte en leegte geraak. DuQi verbonden met Mingmen, Hart als centraal punt in middelste dantian en Ying Tang verbonden van Yu Zhen. Ik richt me vanuit de onderste dantian ongedwongen meer op mingmen en ik voel een baan van licht van Yingtang naar Yu Zhen. De poorten staan open en de Qi vloeit vanzelf door heel mijn lichaam richting onderste dantian.

Spanning loslaten

Het valt me op hoe ik spanning in mijn lijf ontdek, observeer en het uiteindelijk los weet te laten. Het volgde een specifiek patroon. Het begon toen ik de 3CM nog maar net was gaan oefenen met de bovenbenen.  Logische plaats aangezien de bovenbenen het hele gewicht van je lijf moeten dragen – en niet je onderrug – ik was destijds ook ruim 15 kilo zwaarder dan ik nu ben –

Daarna kroop het observeren van spanning omhoog. De onderrug was uiteraard een moeilijke barrière: het onderdeel van je lijf waarin de meeste spanning zich verbergt. MingMen is de belangrijkste Qi poort. Vanaf het moment dat de onderrug ontspande werd de oefening fijn en draaglijk. Ik ben toen met mijn 1000 uur challenge begonnen. Voordat ik die mijlpaal van een ontspannen onderrug bereikte had ik een uur Zhan Zhuan niet volgehouden. Het was veel te zwaar. Voordat mijn rug begon te ontspannen was de oefening een marteling.

De onderrug is in het hele proces meerdere keren voorbij gekomen. Er valt bijna altijd nog wat spanning los te laten en, onder invloed van emoties, blessures in andere onderdelen van het lijf bouwt spanning zich ook weer op. Daar komt bij dat Mingmen uiteindelijk ook gaat openen en dat was een erg pijnlijke ervaring – een waar voor gewaarschuwd wordt en een waar je door te blijven oefenen uiteindelijk ook overheen groeit.

Maar daarna kroop de ontspanning omhoog. Ook in mijn bovenrug voelde ik heel veel spanning, vooral in de diepte. Ik voelde dat mijn longen oud trauma los begonnen te laten, dat was een lang proces en het duurde bijna 3 maanden voordat ik echt ruimte in mijn longen voelde ontstaan. Ik weet ook bijna zeker dat ik later in dit proces de longen nog wel een paar keer tegen zal komen. Mijn longen hebben heel wat te verduren gehad; bronchitis en longontsteking in mijn vroege jeugd, 25 jaar roken vanaf mijn 16^e.

De afgelopen maanden heb ik vooral mijn schouders en nek voelen ontspannen. De monnikskapspier in het bijzonder.  Maar ik voel ook mijn keelchakra nu af en toe. Soms slaat dat op mijn stem. Lastig met lesgeven. Soms chant ik alsof ik een death grunt maak.

Ook mijn voorhoofdsholte geeft last; zodra ik voor de klas sta gaat mijn neus lopen. Het druipt soms echt.

De ontspanning bereikt mijn hersenen nu ook steeds beter. Het is steeds makkelijker om stil te worden.

Het Yin effect.

Een andere observatie is dat ik steeds beter mijn yin en yang in balans houdt. Vroeger maakte ik groeispurts, maar ontdekte ik ook dat ik steeds teruggetrokken werd. Dat de balans daarom vroeg. Twee stappen vooruit, één stap terug. Dat was soms best frustrerend. Van de week las ik opeens een stuk over hoe de yin energie de expansie van yang tempert en viel het kwartje;  wanneer mijn transformatie te snel gaat tempert de yin energie de expansie en zorgt dat alles weer in balans komt. Dat leer ik nu in de hand te houden; ik schiet niet meer uit de startblokken en zorg daarmee dat ik niet steeds weer die stap terug moet maken. Zo prachtig en wonderlijk hoe dit werkt en steeds maar weer klopt.

Ik heb deze periode de ZZ meestal een half uur per dag ipv een uur beoefend. Ik deed er dan ook 160 dagen over. Een half uur is makkelijk en dat had ik in deze periode even nodig. Wellicht heeft het wat met die yin energie te maken. Ik moet even pas op de plaats maken, ik moet het mezelf ook even wat makkelijker maken.

30 minuten is een eitje, 45 minuten is te doen, een uur is en blijft moeilijk. Ik kijk echt naar uit naar de tijd dat ik niet meer hoef bij te houden hoe lang ik in de meditatie sta en het gewoon kan doen totdat het goed voelt. Vaak bereik ik die Qigongstaat heel makkelijk, maar duurt hij ook maar kort. Andere sessies bereik ik het moeilijker maar houdt het langer aan.

Ik oefen tijdens de zomer in de tuin. Wat een heerlijkheid is dat. Er valt zoveel kalmerends te observeren in de buitenlucht Een koele bries, geluiden van kabbelend water uit waterval in mijn vijver, vogels, mijn kat. Wat minder fijn is dat het lijkt of ik alle insecten die er nog zijn aantrek – want het zijn er eigenlijk alarmerend weinig – Vliegen weten me te vinden, maar ook bijen. Er staan kattenstaarten naast de vijver waaraan ik oefen en zodra ik met oefenen begin lijken de bijen opeens actief te worden.

Flow

Tijdens de laatste paar dagen kreeg ik nog een mooi inzicht cadeau: Mijn Qigong dagboek vertelde me dat ik tijdens de reguliere 100 dagen gong van de Three Centres Merge, die ik  in 2016 voor mijn accreditatie van instructeur level 1 uitvoerde, heel goed voelde hoe ik Qi verzamelde. Accumuleren is makkelijk. Nu besef ik dat het makkelijk was om Qi naar de onderste dantian te geleiden, maar dat het lastig was om deze Qi vervolgens door het lichaam te voelen stromen; want die stroom voel ik, tien jaar later en met negenhonderd uur Zhan Zhuang achter de rug heel duidelijk. Ook voel ik ook dat de opname van Qi en het loslaten ervan helemaal in balans zijn: ik neem net zoveel op als ik loslaat. Dat is op zich fijn, maar dit inzicht liet me ook zien dat als ik nu extra veel Qi ga accumuleren ik die Qi kan gebruiken om weer stappen vooruit te zetten.

Ik ben dichtbij mijn volledige heling en de daartoe behorende transformatie van mijn materiële lichaam. Mijn emotionele lichaam is tijdens de meditaties helemaal kalm, een oud laagje agressie laat me af en toe vloeken alsof ik Gilles de la Tourette heb, terwijl ik die woede niet eens meer voel. Vloeken en mopperen is een soort gewoonte die zijn kracht verloren heeft.

In de laatste week ben ik weer teruggekeerd naar 60 minuten oefenen per dag ipv een half uur. Het gaat nu lekker. De bovenste dantian doet nu vollop mee. Het is niet meer angstig om mijn focus op de bovenste dantian te zetten. Ik verbindt me met de stilte en niet met de kakafonie die op een psychose lijkt. Vertrouwen is wederom de hoofdzaak.