Van 600 naar 700 uur
Het leek me een goed moment, zo vlak na de 6 x 100 dagen om als experiment geen kookwekker meer te zetten en volledig op intuïtie proberen een uur te gaan staan. Dat ging heel even goed; de eerste paar dagen stond ik 55 of 50 minuten. Maar al gauw kwam de klad erin en stond ik met moeite 45 minuten en soms maar een half uur. Ik moest terug naar een vast uur.
De laatste 10 a 15 minuten zin af en toe een hele opgave. We worden geleerd dat de eerste 20 minuten moeilijk zijn. Dat je daarin altijd naar de juiste houding blijft zoeken. Tijdens de eerste 200 uur was dat zeker zo, maar intussen sta ik in een mum van tijd precies goed. Het proces van steeds verder en dieper ontspannen voel ik nog steeds, maar dat gaat helemaal automatisch. Met Jing zit helemaal goed, de eigen intelligentie van het lichaam maakt het bijna autonoom.
De uitdaging zit in die laatste 10 a 15 minuten. Het voelt dan alsof ik dan een limiet heb bereikt. Het lichaam is niet moe, de emoties blijven echt wel kalm, maar het lijkt erop dat mijn geest er op die momenten genoeg van heeft.
Daar zou ik een probleem van kunnen maken ook dit mag er zijn; de geest die het op dit moment moeilijk heeft vol te houden. Daardoor wordt een probleem geen obstakel, maar een interessante hobbel waarvan je van tevoren erop vertrouwen kan dat je hem gaat overwinnen.
15-9 2025
Ik zet de wekker weer als ik in de centres merge ga staan. Maar ik haal lang niet altijd de 60 minuten. De kwaliteit van de oefening is wel OK. Ik zit steeds heel dicht op het totale eenwording met QI. De achtergrond van stilte ervaar ik steeds makkelijker. Minder dwingend oefenen is toch wel goed. Je voelt vaak ook dat het echt geen zin heeft om nog een extra 20 minuten aan de oefening te plakken. Da het alleen weerzin oproept wat je de volgende dag parten kan gaan spelen. In zo’n geval stop ik gewoon. Flexibiliteit; daar geloof ik wel in.
Ik richt me weer meer op het verhogen van mijn frequentie. Dat maakt de oefening vooral weer extra lekker om te doen en dat is de grootste winst van deze nieuwe intentie.
Het lukt maar niet om een heel uur helemaal bewegingsloos te blijven. Soms maken mijn armen even een spontane beweging. Daarna voelt alles wel lekkerder, alsof er in die beweging wat vastzittende Qi loskomt. Volgens Arianne is dat spontaan bewegen ook niet zo erg, al vraag ik me wel eens af of die plotselinge bewegingen ooit helemaal zullen verdwijnen.
30-10 2025
Voor het eerst heb ik een lastige blessure. Gelukkig niet in de knieën – daar wordt voor gewaarschuwd – maar een spier in mijn linker bovenbeen speelt op. Het zou een beknelde zenuw kunnen zijn. Dit maakt het lastig om een vol uur te staan. Ik probeerde twee sessies per dag in te voeren en het uur op te delen. Eerst sessies van 45 minuten, dan deel ik wel op maar maak ik nog meer tijd per dag. Maar dat bleek op dit moment toch te zwaar te zijn. Het been trekt het echt niet.
Ik heb het terug gebracht tot een half uur per sessie, dat ging net. Ik baalde er echt van omdat ik toch het gevoel heb ik dat nu minder fijn kan oefenen. De blessure werd veroorzaakt door extra krachtoefeningen naast de staande meditaties. Die krachttraining bracht me veel goeds, maar dus ook een blessure.
Eigenlijk komt alles nu full circle. Ik heb de fases van Jing, Qi en Shen doorlopen. Nu ben ik weer bij Jing; het fysieke lichaam. De training was heftiger dan ooit en ik had weer trillende benen. Het emotionele lichaam leek ook weer wat onrustiger.
Tijdens de reis in Nepal heb ik netjes elke dag getraind. 4 dagen haalde ik het uur, 3 dagen 45 minuten en 2 dagen –de dagen met de vliegreizen – slechts 30 minuten
12-12 2025
Tijdens de supervisie met Arianne kreeg ik een helder inzicht over waarom mijn mind roept dat het genoeg heeft. Sinds een bad trip, 40(!) jaar geleden heb ik me afgesloten voor uitingen van extra ordinary capabilities. Die blokkade is erg stevig en wordt gevoed door angst voor laatdunkende reacties van de buitenwereld op mijn extra sensory ervaringen. Nu ontdekte ik dat het een coping mechanisme is. Het veilige deel van mijn lichaam is de onderste dantian; het fysiek lichaam. Daar zend ik onbewust alle Qi naartoe zodra de mind wat vrijer gaat bewegen en de geest en emoties om Qi vragen.
Het mooie is dat wanneer je stug blijft oefenen een dergelijke truc van je mind blootgelegd wordt. In dit geval kwam het tot uiting doordat mijn lichaam de disbalans in mijn Qi niet meer trok. Het werd letterlijk te zwaar voor mijn lijf om al die Qi te dragen.
Wat me echt hielp is de traditionele houding aan te nemen waarbij lao gong op de hoogte van de borst gehouden wordt in plaats van voor de buik; bijna op de grens tussen de middelste en bovenste dantian. De Qi stroomt dan makkelijker door de bovenste en middelste dantian. Het verenigen van de dantians word er makkelijker en beter voelbaar mee. Grappige is dat ik bewust de armen omhoog breng, maar aan het eind van de sessie zijn ze meestal onbewust weer voor de buik gedaald. – N.B. de kin is dan ook weer gedaald tot voor de borst en de kruin omhoog gekomen; in de traditionele houding kijk je recht vooruit naar de horizon –
Het is nu zaak om een nieuwe, heldere intentie neer te zetten: ik wil die blokkade doorbreken! Ik wil richting die volledige potentie van mijn mind. Ik sta sterk in mijn schoenen en heb controle over mijn mind; laat het moois maar komen! Laat de wereld maar reageren hoe ze willen reageren.
De intentie helpt me enorm; ik voel dat ik weer ergens naartoe werk! Het helpt ook om mijn Qi op anderen te richten. Bijvoorbeeld op Silvie, een mede Chi Nenger, die in een terminale fase van haar ziekte terecht is gekomen. Het idee dat je het ook voor anderen doet en niet alleen voor jezelf, is gewoon fijn en bevrijdend. Voor minder doen we het niet!
Deze etappe heeft bij elkaar 144 dagen geduurd. En dat viel me tegen. Het is niet de langzaamste want de eerste etappe, daar deed ik bijna een jaar over.
Ik heb weer helemaal herpakt; terug naar een vast uur per dag trainen. Ook geen gezeur met opdelen in twee sessies. De blessure is verdwenen, mijn buurman is hopelijk deze maand eindelijk klaar met zijn eindeloze verbouwing en de winter is over zijn dieptepunt.
Haula