Van 600 naar 700 uur
De laatste 10 a 15 minuten in deze meditatie staan, zijn vaak een hele opgave. Het is bekend dat de eerste 20 minuten moeilijk zijn, omdat je altijd naar de juiste houding moet zoeken. Tijdens de eerste 200 uur was speelde dit bij mij ook zeker, maar intussen sta ik in een mum van tijd precies goed. Het geheugen van spiercellen! Het proces van steeds verder en dieper ontspannen, nadat je de houding hebt gevonden, voel ik nog steeds, maar nu gaat dat helemaal automatisch. Met Jing zit het helemaal goed, de eigen intelligentie van het lichaam maakt het bijna autonoom; geen merkbare invloed van het brein..
De uitdaging zit nu in die laatste 10 a 15 minuten. Het voelt dan alsof ik dan een limiet heb bereikt. Het lichaam is niet moe, de emoties blijven echt wel kalm, maar het lijkt erop dat mijn geest er op die momenten genoeg van heeft.
Daar zou ik een probleem van kunnen maken, maar ook dit mag er zijn; de geest die het op dit moment moeilijk heeft vol te houden. Daardoor wordt een probleem geen obstakel, maar een interessante hobbel, wanneer je erop weet te vertrouwen dat je ook dit obstakel gaat overwinnen.
15-9 2025
De laatste periode lukt het niet om de oefening dagelijks 60 minuten vol te houden. De kwaliteit van de oefening is wel OK. Ik zit steeds heel dicht op het totale eenwording met QI. De achtergrond van stilte ervaar ik steeds makkelijker. Minder dwingend oefenen heeft wel iets. Je voelt vaak ook dat het echt geen zin heeft om nog een extra 20 minuten aan de oefening te plakken. Dat het dan weerzin oproept wat je de volgende dag parten kan gaan spelen. In zo’n geval stop ik gewoon. Flexibiliteit; daar geloof ik wel in.
Ik richt me weer meer op het verhogen van mijn frequentie. Dat maakt de oefening vooral weer extra lekker om te doen en dat is de grootste winst van deze intentie.
Een heel uur helemaal bewegingsloos te blijven is vaak lastig. Soms maken mijn armen plotseling, bijna spontaan een beweging. Daarna voelt alles wel lekkerder, alsof er in die beweging wat vastzittende Qi loskwam. Volgens Arianne, mijn lerares, is dat spontaan bewegen ook niet zo erg. Die plotselinge bewegingen blijven alleen uit als ik me heel bewust van mijn lichaam blijf. Dan voel ik ze aankomen en kan ik ze in de kiem smoren.
30-10 2025
Voor het eerst heb ik een lastige blessure. Gelukkig niet in de knieën – daar wordt voor gewaarschuwd – maar een spier in mijn linker bovenbeen speelt op. Het zou een beknelde zenuw kunnen zijn. Dit maakt het lastig om een vol uur te staan. Ik probeerde twee sessies per dag in te voeren en het uur op te delen. Eerst sessies van 45 minuten, dan deel ik wel op maar maak ik nog meer tijd per dag. Maar dat bleek op dit moment toch te zwaar te zijn. Het been trekt het echt niet.
Ik heb het terug gebracht tot een half uur per sessie, dat ging net. Ik baalde er echt van omdat ik toch het gevoel heb ik dat nu minder fijn kan oefenen. De blessure werd veroorzaakt door extra krachtoefeningen naast de staande meditaties. Die krachttraining bracht me veel goeds, maar dus ook een blessure.
Eigenlijk komt alles nu full circle. Ik heb de fases van Jing, Qi en Shen doorlopen. Nu ben ik weer bij Jing; het fysieke lichaam. De training is nu heftiger dan ooit en ik heb weer trillende benen. Het emotionele lichaam leek ook weer wat onrustiger.
Tijdens de reis in Nepal heb ik netjes elke dag getraind. 4 dagen haalde ik het uur, 3 dagen 45 minuten en 2 dagen –de dagen met de vliegreizen – slechts 30 minuten
12-12 2025
Tijdens de supervisie met Arianne kreeg ik een helder inzicht over waarom mijn mind roept dat het genoeg heeft.Ik heb me afgesloten voor buiten zintuigelijke waarnemingen. Die blokkade wordt gevoed door angst voor laatdunkende reacties van de buitenwereld op mijn ervaringen. Nu ontdekte ik dat ik daar dus een coping-mechanisme op heb ontwikkeld. Het veilige deel van mijn lichaam is de onderste dantian; het fysiek lichaam. Daar zend ik onbewust alle Qi naartoe zodra ik in de Xu Kong staat kom –de leegte die niet leeg is –
Het mooie is dat wanneer je stug blijft oefenen een dergelijk mechanisme blootgelegd wordt. In dit geval kwam het tot uiting doordat mijn lichaam de disbalans in mijn Qi niet meer trok. Het werd letterlijk te zwaar voor mijn lijf om al die Qi te dragen. Qi moest beter over de dantians verspreid worden, het organisme wil altijd een balans behouden.
Wat me hielp dit coping-mechanisme te doorbreken is de traditionele houding aan te nemen waarbij Lao Gong – de handpalmen – op de hoogte van de borst gehouden worden in plaats van voor de buik – op de grens tussen de middelste en bovenste dantian – . De Qi stroomt dan makkelijker door de bovenste en middelste dantian. Het verenigen van de dantians word er makkelijker en beter voelbaar mee en ik blijf makkelijker in de Xu Kong staat.
Het is nu zaak om een nieuwe, heldere intentie neer te zetten: Ik wil richting die volledige potentie van mijn mind. Ik sta sterk in mijn schoenen en heb controle over mijn mind; laat het moois maar komen! Laat de wereld maar reageren hoe ze willen reageren.
De intentie helpt me enorm; ik voel dat ik weer ergens naartoe werk! Het helpt ook om mijn Qi op anderen te richten. Bijvoorbeeld op Silvie, een mede Chi Nenger, die in een terminale fase van haar ziekte terecht is gekomen. Het idee dat je het ook voor anderen doet en niet alleen voor jezelf, is gewoon fijn en bevrijdend. Voor minder doen we het niet!
Deze etappe heeft bij elkaar 144 dagen geduurd. En dat viel me tegen. Het is niet de langzaamste want de eerste etappe, daar deed ik bijna een jaar over.
Ik heb weer helemaal herpakt; terug naar een vast uur per dag trainen. De blessure is verdwenen, mijn buurman is hopelijk deze maand eindelijk klaar met zijn maandenlange verbouwing en de winter is over zijn dieptepunt.
Haula